zbaming

yaşasın.

2009-11-24T13:50:00.000-08:00

''Yıllardır savunurum ben bu domuz gribi olayını'' dedi tansu.

''Nasıl yani, iyi de bu yeni bir hastalık değil mi'' dedi kurbağa.

''Hastalık olur mu, domuz gribi tedavidir sevgilim'' dedi tansu.

''Türkiye'de kimsenin farkında olmadığı bir hastalık var'' dedi.

''Nasıl ki tüm ruslar nataşaysa, türkler de 'yakınlık mesafesi ayarlayamama' hastasıdır.

Bir kıza ofsaytı anlatmak; türkiyede yaşayan birine mahremiyet alanını anlatmaktan daha kolaydır'' dedi tansu.

''Nedir ki mahremiyet alanı tansu'' dedi kurbağa.

''Al işte'' dedi tansu.

''İnsanların yabancı insanlarla aralarına koymak istediği bir mesafe vardır.

Burada kendilerini güvende hissederler.

Bu mesafe otururken gerçekleştirilen diyaloglarda en az 1 metre, ayaktakilerde en az 50 cm, otobüste ise en az 15 cm olmalıdır.

Tarafı yoktur, bu mesafeler dört bir yandan geçerlidir.

Misal otobüste, bu 15 santimi geçmek için cüzdan çalman, savunmasız küçük kızları taciz etmen veya kontrol edilemez bir fil kıçına sahip olman şarttır.''

''Yaşasın domuz gribi'' diye haykırdı kurbağa.

''Yaşasın benim kadar yaşlı ve çirkinleri bile taciz eden otobüs sapıkları'' diye haykırdı tansu.

sokakta bile varız

2009-03-28T06:28:00.000-07:00

Hesaplaşma - uzaktan kumanda

2009-03-27T07:59:00.000-07:00

Uzaktan kumandasını jelatin içinde saklayabilen insanlara çok imreniyorum ben. Hayatım boyunca bunu arzuladım. Zaman içinde aşınan zigonuma, koltuk koluma inat, ayda bir uzaktan kumandamı jelatininden çıkarıp bakmak istedim. Sizler aşınıp beni üzdünüz ama bu uzaktan kumanda, bu kötü gün dostum; ilk günkü kadar yeni, ilk günkü kadar temiz kalmayı başardı demek istedim. Düğmelerini okşamak, pilini bir başka duracell ile yenilemek istedim. Koltuğun baş köşesine, masanın tam ortasına, dolabın en üstüne koymak ve izlemek istedim. Uzaktan kumandanın, zamana karşı yenilmemek konusunda bana güç vereceğine inandım. Hatta buna bel bağladım. Şu fani dünyada bana mutluluğu sağlayacak tek objenin jelatin içinde muhafaza edebileceğim bir uzaktan kumanda olduğuna inandırdım kendimi. Fakat olmadı sevgili kamuoyu. Başaramadım. Hayatım boyunca, kullandığım hiçbir uzaktan kumandayı jelatininde saklamayı beceremedim. Bir şekilde, o jelatinden dışarı çıkabildiler. Çok geçmeden de üzerindeki rakamları aşındı, düğmeleri basmaz oldu her birinin. Sanki güçlerini bilircesine, sanki bana mutluluğu çok görürcesine yırtıp attılar jelatinlerini ve eskimeye koştular. Hain uzaktan kumandalar.

Ve ben, bugün aydınlandım. Uzaktan kumandaları hayatımdan çıkarıyorum. Yarın yeşilköyde pazar var, oradan da uzunca bir oklava alacağım, ucunu sivrilteceğim falan. Buradan açıklıyorum: Yeni idolum oklavadır sayın seyinciler. Oklava.

Feast of Friends

2009-03-19T06:27:00.000-07:00

Bizi parçalanmış bahçeye almak için orada bekliyorlar. Korkunç, heyecanlı ve solgun yüzlü ölümün garip bir anda nasıl geldiğini biliyor musun? Habersizce, plansız bir kabus gibi seni yatağında rahatsız eden ölümün. Hepimizi meleğe dönüştürür ve.. Ve bize meleklerin kanatlarını verir. Omuzlarımız kuzgunların pençeleri gibi olur. Ne daha fazla para, ne de fiyakalı giysiler. Ensest ilişki çenesinde görünene kadar, öbür dünya istediği uzaklığa çoktan ulaşır. Ve doğal kanuna olan itaatini de kaybeder.

Ben gitmiyorum.
Arkadaşlarımın verdiği partiyi, kocaman bir aileye tercih ederim.

--
Jim Morrison - Feast of Friends
An American Prayer (1978)

Ben var ya - yaya

2009-03-18T06:36:00.000-07:00

Olur yani.

Bazen.

Yılmaz olsa bağzen derdi.

Babaannem yaşasaydı paazen derdi.

Ben de ona yaya derdim.

Masal anlatırdı bana.

Bazen.

Kahraman olurdum ben.

Her dem.

Please

2009-03-17T15:02:00.000-07:00

Bizim ev Pangaltı 'nda. Yani Harbiye Ordu Evi 'ne paralel işte. Nişantaşı ve Teşvikiye gibi ELİT muhitlere pek yakın olduğumuzdan dolayı ben boş vakitlerimde çıkar yürürüm oralarda falan. Mesela Pazar günleri Teşvikiye favorimdir. Çıt yok neredeyse sokaklarında. Öyle güzel bir sakinlik yani. Herneyse, bir de Beyoğlu var, vazgeçilmezdir. Güzel havalarda dostlarla Tüyap Kitap Fuarı 'nın üstündeki otoparkta buluşup şarap içilir ve hani oradaki sohbette başka hiç bir yerde olmaz. Fakat geçenlerde Teşvikiye 'de ki ekipler ile kısa bir diyalog yaşamam, bana Beyoğlu 'nda ki diğer ekipleri hatırlattı bir an için. Teşvikiye de olağan Pazar yürüyüşümü yaparken bir Please memuru yanıma gelip "Beyefendi afedersiniz, İyi günler, Rica etsek kimliğinizi görebilir miyiz lütfen" dedi. ALLAH ÇARPSIN birebir yazdım cümleyi bak. Ve nasıl hoşuma gitti anlatamam. Sonra Beyoğlu 'nda ki geldi aklıma bunlar Gbt yaparken. "KİMLİK ÇIKAR!" Hani adam "YAT" dese yatacağız sanki o derece. Bu da böyle bir anımdı. Bu arada çizimlerimi biriktirmek adına yeni bir blog aldım. Dildo ressamıyım. İlgilenen olursa diyerekten link de bu. Gerçi daha pek bir şey yüklemedim. Ama olsun. Bu kadar.

Ben var ya - kutukola

2009-03-17T03:13:00.000-07:00

Parasının değerini bilen adam içtiği kutu koladan belli olur diye düşünüyorum. Gittiğim lokantalarda da buna çok dikkat ederim. Etrafta hesabını ödeyip çıkmış müşterilerin kalan kolalarını dikleyen garsonları gördüğümde, benim kolam size yar olmayacak derim içimden. Her yemek dükkanında, en az bir tane müşterilerin kalıntı kolasını içen garson vardır. Bunlar içecek parasından tasarruf edip, çorap falan alırlar kendilerine. Biliyorum ben. Ben yar etmem fakat kolamı bitirirken onları umutlandırmayı da ihmal etmem. Yemeğe başladığımda bardak veya kamış kullanmam. Kutudan içerim. Yemeğin sonuna kadar böyle devam eder bu. Yemek sonlandığında, tam da garson diğer müşteriler gibi kutunun dibinde kalan kolayı içmek için o büyük kafa kaldırma zahmetine katlanmayacağıma inandığı anda, kutuyu masaya bırakır, usulca kamışı paketinden çıkarırım. Son damlasına kadar da içerim o kolayı ben. Garsonun gözünün içine baka baka. Hurpsfgh himpssdjch seslerinin diğer müşterileri rahatsız etmesini de hayatta umursamam. Paramın hakkını alıyorum sonuçta, kim ne diyebilir ULAN.

Duygusal anlar

2009-03-17T01:12:00.000-07:00

Google 'da "family portrait" tegiyle arama yapıp görsel sonuçlarına bakmanızı tavsiye ederim. Ama sadece tavsiye ederim. Üzerine siz de yukarıdakine benzer şeyler yaparsanız mesuliyetine karışmam. Bir de Copeland 'in Part time lover diye bir şarkısı var. Siz dinlemeseniz bile güzel şarkı lan. O derece.

Siktirgit

2009-03-16T18:26:00.000-07:00

Siktirgit demek sanıldığı kadar zor değildir aslında. 3 heceden oluşur. Tek nefeste telaffuz edilir. Baştaki "s" harfi uzun tutulur. İlk hece ağızdan çıktıktan sonra kısa bir es verilir ve "tirgit" kısmı ağızdan dökülürcesine söylenir. Telaffuzdan hemen önce sakız, lokum, toblerone gibi dişe kemiğe yapışan, ağıza amcıklama yaşatacak şeyler tüketilmesi tarafımca tavsiye edilir. Tüketilen bu gibi ürünler cülmeye dolgunluk ve ahenk kazandırır. Herneyse, konumuza dönelim. Evet, yine burada da ikinci hecenin son harfi olan "r" de kişisel tercihe, içinde geçtiği cümlenin ahenkine ve karşımızdaki kişide bırakmasını istediğimiz etkiye göre uzatılabilir. Son olarak "siktirgit" dedikten hemen sonra ardından "lan", "abi", "hacı," "usta", "allaşkına", "hasta mısın", "oolum" gibi tamamlayıcı öbekler kullanarak süsleme de yapabiliriz. Yanlız unutmamamız gereken en mühim detay: bu kelimeyi kime, ne zaman ve hangi nedenle söylediğimizdir. Geri dönüşü olmayan yollara girersek hoş olmayan mazilere sahiplik edebiliriz.

Not: Elif 'in "Gönül Dostları" başlıklı yazısına "Sik anasını" yorumunu şeyettiren edepsizde benim. Sik anasını da, "siktiret" in Beta versiyonudur fakat kendi içinde daha derin anlamlar barındırır. Şimdilik vaktimiz kısıtlı olduğu için yazımı burada sonlandırmak zorundayım. Esen kalın. Ya da nasıl isterseniz.

mimarlar yeni ressamlar

2009-03-15T03:25:00.000-07:00

ev döşemek çok karmaşık bir iş.

Hesaplaşma - tırtıl shot

2009-03-10T09:31:00.000-07:00

Baya eskiden bir arkadaşım vardı. Adı Altuğ idi. Bu çocuk ne zaman bakkaldan, kuruyemişçiden tatlı, tuzlu bir şey alsak, yedikten sonra paketini montunun cebine koyardı. Beni de çevreyi kirletmekle suçlar, kendisini gerçek çevreci ilan ederdi. Ben uzun süre bu arkadaşıma hayran oldum. Hatta ben de gofret, cips paketlerini cebimde saklamaya yeltenmiştim de, annem azarlamıştı, çöpçü müsün oğlum sen diye. Ne kadar anlattıysam da anlamadı annem. Sonra bir gün, Altuğ ile sokakta salak salak otururken, bu montunun ceplerini karıştırmaya başladı. Bir bir o zamana kadar yediği şeylerin paketlerini çıkarıyordu. Gofretler, cipsler, krakerler. İnanılmaz bir arşivdi. Bir de böyle yalandan şaşırıyordu, ''ulan amma da birikmiş ha'' tripleriyle. Sırf hava atmak için biriktirmişti o kadar zaman o paketleri. Resmen eziliyordum. Bu çocuk hem çevreciydi hem de her şeyi yemişti. Çok havalıydı. Benimse yediklerimi kanıtlama şansım yoktu. Ne kadar ''abi ben de geçen tablerone yedim, taneleri dişimin arasına kaçtı yao'' desem de, paketi olmadan benimki sadece bir iddia idi. Ben o gün bu yenilgiden çok etkilendim ve Altuğ'dan intikam almak için geniş cepli kocaman bir mont aldırdım anneme. Biriktirdikçe biriktirdim. Bu esnada başka şehirlere okumaya gittik, bambaşka hayatlarımız oldu falan. Şimdi böyle cepleri full 7 tane montum var. Altuğ'yu sürekli arıyorum buluşalım diye fakat beni sürekli oyalıyor. Sanırım o da her şeyin farkında. Yenilmekten korkuyor Altuğ. Buradan da sesleniyorum: Altuğ götün yiyorsa benimle buluşursun, yoksa seni başarısız, amaçsız, yenik bir adam olarak ilan edeceğim buradan. 2 haftan var. Ona göre. Bye.

Ben var ya - yağmur

2009-03-10T09:00:00.000-07:00

Yağan yağmura aldırmadan dimdik yürüyünce kendimi bir şey sanıyorum ben. Etrafımda sanki asit yağıyormuş gibi şemsiye ile korunan, köşelerden yürüyen, sağa sola kaçışan telaşlı insanları görünce, yau diyorum, amma da korkakmışsınız ya siz. En efesi bile hafif kamburlaşıyor istemsiz. Şemsiyeliler ve köşeden yürüyenlerle zaten işim olmaz, onlar baştan kaybetmiş de; şu hafif kamburlaşanların gözünün içine bakıyorum özellikle. Beni görsünler ve biraz cesaretlensinler istiyorum. Ne zaman bir kambur, beni görünce hafif dikleşiyor; işte diyorum, bir kişi daha kazandım. Ve ilk bakkala girip haylayf alıp kendimi ödüllendiriyorum.

Bariz komplo - ingilizce

2009-03-08T14:53:00.000-07:00

Ben İngilizce'ye ilkokulda başladım. Ortaokul ve lisede de Türkçe'den çok İngilizce gördüm. Tamam, lise bittikten sonra pek de konuşmadığım için hep nankörlükle suçlanan bu dil, bende köreldi. Halbuki ne nankörlüğü, ben ona methiyeler düzdüm veya dilimden düşürmedim de o bana ihanet mi etti. Kim ki o. Kimsin lan. Ben bu nankörlük olayını reddediyorum. Kıçıkırık bir dilin bana nankörlük edebileceğine kim inanır. Ben kasten onu bu noktaya sürükledim. Önce ben başlattım. Bunu efendice kabul ediyorum. Her şeye rağmen, bugün pek konuşamasam da kendisini anlarım, biraz konuşurum ve en azından kelimelerini telafuz edebiliyorum. Fakat tam bu noktada çok büyük bir derdim var. Sanki tüm insanlık anlaşmış gibi ben İngilizce konuştuğumda anlamamakta ısrar ediyorlar. Ben bunu dünyanın birçok yerinden gelen insanda denedim. Ben bunu yanımdaki insanla aynı kelimeyi aynı şekilde söyleyerek de denedim. Ve hani öyle acayip anlaşılmayacak bihevyır falan gibi zorlu kelimeler de kullanmadım. Mesela bir grup turist taksimde bir yer sordu bir gün bana. Biz de 4 kişiyiz. Ama bana sordu. İşte basit, garson ingilizcesine bile gerek yok, turn left. Bakıyorlar suratıma. Törn left arkadaşım. Hala anlamıyorlar. Arkadaşlarıma bakıyorlar yardım dilenircesine. Arkadaşlardan biri beni elinin tersiyle hafifçe itip, öne doğru geçip, turn left dedi. Aynısı. ''Ah ok thanks'' deyip gitti bu turist itler. Hani ''haa bu muydu bu malın söyleyemediği'' der gibi. Lan, işte kıllanıyorum böyle olunca. 4 kişiden bana sorup, anlamamış taklidi yapıyorlar. Akıllarınca böylece beni vazgeçirecekler İngilizce'den. Hani belki de bu hanzo herifin İngilizce bilmesine imkan yok, en iyi ihtimalle Türkçe konuşabiliyordur, o da yani çat pat diye düşünen varsa burnuna tekme atarım, dalağını yumruklarım. Benden hanzo olur mu hiç yau. Ama yılmadım, mesela bir kere de bir şey için dedim ki ''busy''. Abi bunun okunuşu biizi değil mi. i'yi hafif uzatıyorsun falan. Yok arkadaş, yine anlaşılmadım. Ne, bizi mi, biri mi, bizle ne alakası var vs. Bu böyle sürüp gider. Ama ben biliyorum, herkes anlaştı. Yoksa it gibi anlıyorsunuz. Şimdi sürekli İngiliz dizileri izliyorum. Bir süre sonra İngiliz aksanıyla konuşacağım. O zaman hiç anlamayacaksınız. Ben de diyeceğim ki, hehe British English yavrum. Soon.

Sincerely mother fuckers, see you suckers, thanks losers.

Anlamadınız değil mi? Kesin anlamadınız. Ehm.

Geri dönüşüm kutusu – saksı

2009-03-06T14:33:00.000-08:00

Çim adamların derisinin kadın çorabı olduğunu öğrendiğim gün “çocukluğumun travmatik olayları” hanesine bir olay daha eklenmişti. Ayrıca kadın çorabı, toprak ve çim ile duygusal bağ kurmak da yeterince tuhaftı. Esas can sıkıcı olansa saksılara yapılan ihanetti. Çorap sayesinde saksıya ihtiyaç duymaksızın bitkiler yaşayabiliyordu. Bu çok büyük bir ihanetti. Nice sarkık, varisli, pürüzlü, soluk bacaklar “zaten” kadın çorabının sıkılığı sayesinde birer adriana lima bacağı olarak önümüze sunulmaktaydı. Kadın çorabı görevini tamamlamıştı. Ama kadın çorabına bu yetmedi. Bu defa saksıların tahtına göz diktiler ve saksıları hayatımızdan çıkardılar. Bugün bakıyorum da, ne penceremde, ne de televizyonumun yanındaki sehpada saksı var. Menekşeler nerede yaşıyor, kasımpatılar neyle besleniyor, sevgili aslanağzı nerede avını bekliyor bunları düşünen var mı hiç? Fakat artık saksılar yalnız değil, onları düşünen biri var. Bugün buradan açıklıyorum: İsmim İlhan Ergül, ben gezegendeki tüm saksıların lideriyim ve tüm kadın çoraplarına savaş açıyorum. Savulun!

Not: Annemin külotlu çoraplarında menekşe deseni var diye kavga çıkardım, neyse ki annem almamış, bi amcanın hediyesiymiş.

Not 2: Bunu ben yazdım, ece çizdi. Elbet boyardı da ama ben bugün bakınca bu haline bir ısındım pir ısındım. Ayrıca ''bugün ecenin doğumgünü, ben bunu zbama yazarak kutlayayım'' dememin üzerinden 1 güne yakın bir süre geçti. Haliyle yarın olmuş. Bu esnada da ece internetten bilgisayarıma girip ''doğumgünümü neden kutlamıyorsun lan allahın belası adam'' şeklinde küfretti. Gerginece. Belli ki umduğu kadar hediye toplayamamış. Üzüldüm ecenamına ve ececim, doğumgünün kutlu olsundu, oldu. Bitti. Gitti.

Ben bir sivilce olsam

2009-03-06T14:23:00.000-08:00

Bence sivilceler güçlerinin farkında değiller. Yapabildikleri en büyük şeyin, büyümek ve barınabildikleri kadar o ciltte yaşamak olduğunu falan zannediyorlar. Ben bir surat sivilcesi olsam, önce efendice yanağa konumlanır, yaşam mücadelesine girişirim. Ne zaman ki ev sahibim beni suratından uzaklaştırmaya çalışır, işte o zaman savaş başlar. Bugün bir sivilce, kendisini çoluğuyla çocuğuyla kış günü sokağa atmaya çalışan adamı, en fazla iz bırakmakla tehdit edebiliyor. İz bırakmak nedir ki. Maddi izi herkes bırakıyor. Çamur bile. Mühim olan manevi iz bırakabilmek. Sen sivilcesin, gücünün farkına var yahu. Evet ben bir sivilce olsam, benimle yaşamayı kabullenmeyen adamın önce suratından gider gibi yapıp ufalırım, adamın tam ''oh kurtuldum lan'' dediği günlerde de önemli bir buluşmasını bekler; ya burnunun tam ucunda, ya iki kaşının ortasında, ya da burunla yanağın arasındaki çukurda canlanır, büyüyebildiğim kadar büyürüm. Bunun için gerekirse kanla bile işbirliği yaparım. Özellikle, yıllarca hayranı olduğu kadınla buluşacağı gün yaparım bunu. Tam da, insanların işten çıkarıldığı kriz döneminde 3 adam maaşı alabileceği cillop işin, mülakatını beklerim. Kendine güvenini elinden alır, yalnızlığa iterim. Klavyesine dökülmüş ekmek kırıntılarını kemirip, yalnızlığını unutmak için ve keyif aldığı tek şey olan porno arşivine gömüleceği güne kadar da gitmem. İşte o gün, basit bir yanılsamayla, onu terk etmeyen tek şeyin ben olduğumu farkedecektir. İşte o gün, biz bu kaybedenle dost olacağız. Zaten sağlam dostluklar da, büyük kavgaların ardından kurulmuyor mu yau?

Everything's be Fine

2009-02-24T16:39:00.000-08:00

Bu sabah bir arkadaşımla konuştum. Bana sevgilisini anlattı. Şu ana kadar kimseyi ondan daha çok sevmediğini söyledi. İlk kez aşık olmuş. Böyle şeyler insanın sık sık kendi başına gelmiyor olsa da yakınlarında gördüğünde bile sevinebiliyor. Ben de sevindim onun adına. Mutluluğu kilometrelerce uzaktan belli oluyordu zaten. Sonra tam o sırada bir mesaj aldı ondan. Sevgilisinden işte. "Konuşmamız gerekiyor" demiş. Paranoyalar yapmaya başladı bizimki. Çok fazla sevdiğiniz zaman endişeleriniz de normalden fazla oluyor haliyle. "Negatif bir hava seziyorum Yağız" dedi bana. Ben de "yanına gidinceye kadar pozitif düşün" dedim. Ben herşeyin güzel olacağına inanıyordum.

Akşam oldu. Geldi ve "ayrıldık" dedi. Cevap veremedim. Hep verememişimdir zaten. Bu gibi anlarda başkalarının bana nasıl davranmasını istiyorsam ben de öyle davranırım insanlara genelde. T-shirt hâlâ ipte asılı. Ve hâlâ her şeyin güzel olacağına inanıyorum ben. Çünkü bazı şeyler hayatımıza girmeden önce nasıl mutlu yaşayabilmişsek eğer, onlar hayatımızdan çıktıkları zaman da yine aynı şekilde mutlu olabileceğimizi düşünürüm. "Zaman herşeyin ilacıdır" dendiğinde bir çok insan dalga geçiyor ya hani. Bence biraz fazla hafife alıyorlar zamanı.

Ev Hali

2009-02-22T07:01:00.000-08:00

Durumum gerçekten vahim, 3 gündür evden dışarı ekmek almaya bile çıkmadım, internet bağlantısı kesik, şifresiz komşu wireless'ı kovalar oldum evde. Buldum mu affetmiyorum. O başka. Birde hayatımda ilk kez ciddi bir firmadan iş teklifi aldım freelance (yada freelenca yada firilens ulan! neyse) onu yapmaya uğraşıyorum fotoşopta, bu yüzdendir ki elime kalem alamıyorum ki illüstrasyon neyin yapayım, efenime söylüyim sonra birde altına bişeyler yazayım, insanlar okusun filan.

Dışardan kah chp kemal kılıçtar oğlu'nun, kah sahadet partisinin seçim şarkıları önce güçsüz bir şekilde duyuluyor, sonra ses kuvvetleniyor, şahlanıyor, sonra güçsüzleşip yok oluyor. Aynı hayat gibi şu seçim otobüsleri öyle değil mi sevgili zbam okuyucuları. Ben ise şimdi karar verdim artık düzenli uyuycam, sabahları yüzümü yıkamaya başlıycam. Yeter.

Şu işleri halledeyim, yepyeni bomba gibi işlerle aklınızı alacağıma yemin edebilirim. Ciddiyim.

and The Oscar Goes to

2009-02-22T02:00:00.000-08:00

Askerliğimi yaptığım günden başlayarak hâlâ da içmeye devam ettiğim sigaradır Lark. "Tersten okuyunca KRAL oluyor" muhabbeti yapmayacağım merak etmeyin. Medeniyetlerce baş aşağı edilmiş, dışlanmış, "ıyy çok pis kokuyor" denmiştir. Ben severim tütününü. Üstelik uzun ve kısa paket seçeneklerinin ikiside aynı fiyata satılıyor. Hayır hayır reklam yapmıyorum, sadece onsuz mutlu olamadığımı söylemeye çalışıyorum. Hatta bu ilüstrasyonu t-shirte bastırmayı bile düşünüyorum. Sigaraya aşık olmak. Yeni uyanmak. Bebek sesi. Profiterol. Ayran pide 500.

Hangimiz nerdeyiz ki

2009-02-20T21:49:00.000-08:00

Matara ne ya

2009-02-18T17:28:00.000-08:00

İlkokula gittiğim dönemlerde sınıfımızda incir ağacının yapraklarını yiyip daha sonra "bak lan bak kusuyorum" diyip önümüzde -bildiğin- kusan Yavuz diye bir gerizekalı vardı. Ve bir gün Yavuz 'un, yine bizimle aynı sınıfta okuyan Mine isimli bir kız öğrencinin matarasını inşaata atması üzerine kıyamet kopmuştu. Aynı günün akşamı Mine evine gittiğinde nasıl bir aksanla "Yavuz" dediyse artık, ertesi sabah ebeveynleri soluğu müdürün odasında alıp "Yağız bizim kızımızın matarasını inşaata atmış" diye şikayette bulunmuşlardı. 250 kere (evet saydım) "Ben atmadım" dememe rağmen ve bir türlü üçümüz de yanyana getirilmediğimiz için isim karışıklığı hadisesi aydınlanamadı ve suçlu olarak ben gösterildim tüm öğrenim hayatım boyunca. Geçtiğimiz aylarda Facebook isimli community sitesi aracılığı ile mevzubahis kişi Mine, bana arkadaş ekleme talebi gönderdi. Şimdi, bu durumda ne yapmak gerekir tam bilemiyorum. Bilmek de istemiyor olmam cabası. Üstelik kış aylarında annem bana zorla külotlu çorap giydirdiği için -o kadar saklamaya çalışmama rağmen bir şekilde farkedip- tüm sınıfa beni madara eden de yine aynı kişi. Hayat sürprizlerle dolu. Şimdi ben ona ne yapsam haklıyım. Hattaağzınasıçsamyeridir. Herneyse, şimdi uyumam lazım. Yarın Büyükada 'ya gidip koşarken fotoğraf çekeceğiz. Evet abi koşarken işte nevar.

Neyim var doktor?

2009-02-17T14:52:00.000-08:00

dirtybeat

2009-02-16T16:16:00.000-08:00

küçükken sevdiğim yemekler yoğurtlu makarna, yoğurtlu pilav ve tosttan ibaretti.
dayım bir gün bana askerde yemeğini bitirmeyenlerin dövüldüğünden bahsettiğinde çok korkup daha fazla çeşit yemek yemeye başlamıştım.
artık sadece balık yemiyorum, umarım askerde balık yemeği yoktur. çünkü hayatta en korktuğum şey dayak yemektir.
şu ana kadar bir kere annem dövdü beni gerçek anlamda, onun dışında hiç dövülmedim. umarım askerde beni dövmezler.

İştah Meselesi

2009-02-16T10:59:00.000-08:00

Darwin 'in teorisi ne kadar doğru onu bilemem fakat iştah konusunda maymunlardan bir farkımız olmadığı kanısındayım. Hepimiz yaz aylarında kış, kış aylarında da yaz gelsin istiyoruz. Bunebiçimişabi. Üstelik gelmeyeceğini bile bile ve üzerinden 10 yıl geçmiş olsa bile yine o cümle mütemadiyen söyleniyor. Diyorum ki buna bir son vermeli. Yazın it gibi terlemenin, kışında buz gibi donmanın keyfine varmalı. Siz hiç kışın soğuğunda, gecenin 3 'ünde, Dolmabahçe Sarayı 'nın önünde denize karşı salep içmek ne demek bilir misiniz? Bilenlerbilmeyenlereanlatsın. Yarın yazılı yapacağım.

Manikdepresif dipnot: İlüstrasyon boktan olabilir, yeni yeni çizmeye başladığım için o muhtemelen. Zamanla düzeleceğine gönülden inanmam bir yana, bu yola baş bile koyabilirim. Potansiyel var yani. Bu kadar.

Sövgölölör Gönö

2009-02-15T12:37:00.000-08:00

Dünden kalan sevgililer günü burukluğunun üzerine bir yenisi daha eklendi. Diş ağrısı. Sabahtan beri -bir gece önce alınan aşırı alkol nedeniyle- canla başla dövüştüğüm baş ağrım yetmiyormuş gibi üstelik. Bir yandan sol arka azı dişimin ağrısıyla sevişiyorken, bir yandan da bu cümleleri yazıyorum işte. FALAN. Bir de şimdi "bukimlan" diyenler olabilir, elbette olabilir. Olacaktırda. Şöyle diyeyim; ben yeni çocuğum. Öyle denir ya hani. Bu da "Zbam 'e hoşgeldim" temalı yazım. Ve şu yukarıda görmüş olduğunuz kıyma makinasının orjinali 4x6 cm falan aslında. Tıp çok ilerledi. Yıl 2009. Ailelerinize iyi bakın.

hissediyoruz

2009-02-06T15:48:00.000-08:00

kanepeye çıktım. aşşağı baktım. yüksek değildi.
atladım. ayağım halıya değdi atlayınca. garip değil mi hayat. halı ve ayak. his, hisler. hissetmek iyi.

Alis Harikalar Diyarında Ölsün - SarıDolmuş

2009-02-03T14:41:00.000-08:00

Dolmuşları çok severim. Minibüsleri sevmediğim doğrudur fakat gerçekten bak, dolmuşlar bir harikalar. Yalnız yanlış anlaşılmasın, dolmuşları ne kadar seviyorsam, şoförlerinden de bir o kadar nefret ederim. Normalde, bozuk para vermediğim için, müziğim kulaklığımdan taştığı için, her virajda savrulma garantili orta sıradaki tabureyi reddettiğim için veya hakkım olan 5 kuruş para üstünü talep ettiğim için beni azarlamalarına anlayış gösterebilirim. Akşama kadar direksiyon sallıyorlar, yazık adamlara zırvalarından değil, yeterince sinirlenirse karşı yönden gelen dolmuş şoförünü de olaya dahil edip kafamı gözümü yarmalarından çekindiğim için gösteririm o anlayışı. Kendisi ve koltuğunun altında gizlediği odunu yetmiyormuş gibi bir de destek ister bu adiler. Sonuç itibariyle dediğim gibi tüm bunlara normalde anlayış gösterirdim, fakat dolmuş henüz kalkmadan kahya ile şakalaşan, yüzünde güller açan o şoför gaza basar basmaz bambaşka bir insan olmuyor mu, ben buna dayanamıyorum. Diyorum ki neden bana da kahyaya baktığı gibi bakmıyor bu adam, neden benimle de şakalaşmıyor diyorum, nerede yanlış yapıyorum anlamıyorum. Kahyalarda olup da bende olmayan nedir, bunu anlayamıyorum.

İşte bu yüzden sevgili okur, ben kahyaları çok kıskanıyorum.

vicdan

2009-01-31T03:58:00.000-08:00

Tut yedim duttu beni
Yârim unuttu beni
Yarı yola varmadan
Hıçkırık tuttu beni.

Beni herkes sevdi bir sen sevmedin - William Bradly

2009-01-30T12:18:00.000-08:00

Ya arisciğim, bizimki reklam evliliği, ben doğallıktan yanayım, ne o öyle silikon milikon, insan mısın ya derken tıpkı seven'da karısının kafası kargo kutusu ile çölde eline verildiğinde ağladığı gibi ağlamaya başladı bu. Vay be dedim herif ne güzel rol yapmış o zaman. Bradciğim dedim, bu kız seni sıkıyor mu, arkadaşlarla rakıya çıkacağız dediğinde surat asıyor mu, sen esas bundan haber ver dedim. Ağlamaktan yaşaran gözleri, gülünce legends of the fall'da julia ormond'u ilk gördüğü anki gibi ayrı bir parlar oldu bradimin. Demiyor abi, ancelina bana hiç karışmaz, çok anlayışlıdır dedi. E dedim, senin derdin doğal kadınlarla mı birlikte olmak, bu mu yani hayattaki tek sorunun. Düşündü biraz, burn after reading'de giysi dolabının içinde vurulmadan hemen önce takındığı gülüş yerleşti suratına. Anladım kerata seni dedim, peki sen arislerle rakıya çıkıyorum desen, biz seni ataköye götürsek keyfin yerine gelir mi dedim. Anlamadı bu, bakırköye yeni taşındığı için buraları daha bilmiyor çünkü, ataköyde ne var ki abi dedi. Ulan hınzır dedim, hem süt gibi kadın istiyorsun, hem de nerede bulunur bilmiyorsun, bizim ihsan abi var, onda telefon numarasından geçilmez, bir arayalım dedim. Aradık konuştuk falan, ama tabi brad pitt gelecek demedik, ismini versek fiyat iki katına çıkar, 500 dolar dedi bunlar, sabaha kadar. Brad dedim, 500 dolara bu iş tamam. Fiyatı duyunca 12 monkeys'te hastanede ilaç almamak için yaptığı gibi aptalı oynamaya başlamaz mı. yok tüm parasını bakırköyden aldığı eve yatırmış da, yok cebindeki son parasını sabah mutfak masrafları için ancelinaya bırakmış da, yaa dedim, brad, tamam ya, ağlama dedim, biz çocuklarla aramızda toplar, sana ısmarlarız, dert etme, yeter ki biz seni hep snatch'te boksörü tek yumrukla devirdikten sonraki gülüşünle görelim yao dedim. Söz veriyorum sizi utandırmayacağım ağbi dedi. Eferin dedim.

Alis Harikalar Diyarında Ölsün - Sahne Tozu

2009-01-28T12:49:00.000-08:00

evet sayın seyirciler, şimdi de alkışlarınızla aris karafili sahneye davet ediyorum sözleri ile anıldığımda, gözlerimdeki yaşlar çoktan yola çıkmıştı. var gücümle alkışladım aris karafili. hatta bikaç kez, coşkudan, avuçlarımı birbirine denk getiremeyip kıytırık alkış sesi çıkardım. çok rahatsız oldum tabi bundan. ben, her biri birbirinden mükemmel alkış şaplaklarını hak etmiştim. şaka ve şukaları değil.

ardından, annem, babam ve kardeşim aras, koltuklarından zıpkın gibi fırladılar. bir de sanki sahneye kesinlikle davet edilmeyecekmişim gibi gidip en ortaya oturmuşlar. sıradaki 12 kişinin her birini 6şar diz darbesiyle rahatsız ettikten sonra koridora ulaştılar. önde babam, arkasından annem ve en son aras şeklindeydi bu ördek sürüsü. yalnız arasın diz darbeleri sebebiyle menisküse yakalananlar olduysa da, bundan henüz haberdar değillerdi.

koridorda 3 karafil: sanki dünyayı oğulları kurtarmışçasına yürüyen annem ve babam ile beni çok yakından tanımayanların 'ama aris?' diyecekleri kadar bana benzeyen aras. babam bakkala bile arabasıyla gidenlerdendi. annemse gün boyu yürüse de şikayet etmeyenlerden. fakat uyumluydular. birlikte uyumlu bir şekilde yürümeyi başardılar. arassa, zaten her biçimde aras. ve sahne.

sunucuya ulaştırılan küçük bir not kağıdıyla, durum haber verildi. sunucu bu işe biraz bozulduysa bile ses etmedi. edemezdi de zaten. babam babacan adamdı. sunucu babamdan çekindi. diğer herkes gibi.

tüm bunları izlerken mp3 çalarımda 1 şarkıyı daha geçmiştim. bir harika white stripes şarkısı daha geride kalmıştı.

derken sunucu gür sesiyle haykırmaya başladı. ve iştee, bu senekii, en başarılı erteleme ve ertelediklerine üşenme hastalığı dallarında birinci olan hastamııız, ariiis karafiiiil.

tüm salon alkışlardan "yıkılacak" gibiydi. annem yeni avon temsilcisi adayları, babam tartışabileceği yeni mecralar ve aras da halısaha maçı için en sağlam 13ü arar gözlerle bakıyordu seyircilere. seyircilerse, aralarında eminim beni kıskananlar vardır, seyircilerin canı cehenneme.

ödül kupamı çekirdek aileme teslim ederken, sunucunun son sözleri tam da şöyleydi: "işte azim, işte büyük bir başarı öyküsü, işte erteleme hastalığının büyük öncüsü. ödülünü bile almayı erteleyen, buna üşenen aris karafil. nur içinde yat sevgili kardeşim. nur içinde yat. ve bize, bu zorlu yaşamda kılavuzluk ettiğin için sana binlerce kez teşekkür ediyoruz. binlerce kez".

amen.

04:43

2009-01-27T18:18:00.000-08:00

''yazamıyorum.'' dedim kendi kendime.
hiç bir şey yazamaz hale gelmiştim.

arkadaşlarım aramıyorlardı beni.
bende onları aramıyordum.
evimde oturup,
ekmek arası beyaz peynir, domates yiyor;
külotlu çorap giyiyor;
evde telefonlara bakıyor;
kapı çalınca ben açıyor;
babamı yemeğe ben çağırıyordum.

işte bu yüzden yazamaz hale gelmiştim.

eski sehir

2009-01-27T17:57:00.000-08:00

ne yalan söyliyim aslında bu görüntü benim bir parçamı oluşturuyor ve seviyorum. bu gelişine yerleştirilmiş, birbiri üstüne binmiş, içiçe geçmiş binalar ve terkedilmiş bahçeler olmasa ben nasıl bir insan haline gelirdim merak ediyorum şimdi. çocukken oynadığım sokaklar pasta dilimi gibi özenle parçalara bölünmüş olsa, evlerin hep ön balkonlarında değilde arka balkonlarında da çaylar içilip, kurabiyeler yenseydi, minik ben odamdan dışarıyı izlediğimde ne düşünürdüm acaba... peki manzara böyleyken aklımızdan ne geçiyordu ben ve benim gibi bir dolu çocuğun.. bilemeyrum.. ama bence melankoli ya da hayatın adil olmayan tarafı dokunmuş olmalı bana, ta o erken zamanlarda. hiç iyi mi olmuş kötü mü olmuş bu düşünemiycem ama abuk sabuk insanların parmak izleri geziniyor şimdi o karşıdaki damda. ayı ayı tutup çekiştirmiş çakmışlar betonu toprağa. hayvaaanlaaaarrrrrr utanmazlaaaaaarrrr

ama yani bi albenisi de var hani. bu çarpıcı düzensizlik, çekici bir bilinmezliğe o da esrarengiz bir kent yaşamına dönüşüyor. her yerde bir süprizle karşılaşma ihtimali bizim hayatlarımızı şekillendiriyor, çıkmaz sokaklar yollarımızı kesiyor. ve düz yürümüyoruz. hep radikaliz aslında.

zbamosaurus

2009-01-06T19:05:00.000-08:00

Savaşta ölen insanlar ne diyor dinleyin....Ne için? ne için bu savaş ? ? ??

Size söylüyorum.... Götünüzden savaş atmayın.... Yoksaaaaaaaa........

We will zbam your head off! vuaaaaaah!

komplo tufanına yakalanmak

2008-11-06T04:22:00.000-08:00

içim dışım komplo oldu. Caddeye uzak olan evimden uzanan kulaklarım arabaların kornalarını KGOMPLO! diye duyar oldu. sinekler de öyle vızıldıyor, kabloların uçları komplolarla karşıyordu. geçen gün kobralarla ilgili bi belgeseli sunan adam bile 'komplo ay kobra' dedi gibi gibi oldu. hala kış da gelmedi ya kesin bu işin içinde bir komplo var demek ister oldum. o komplo esrarına bayıldım. sonra baygın düştüm. yataklak oldum. e tabi doğal. insan bir komplo olduğuna inanır ve hakkını savunamazsa hasta olur, verem olur, felç geçirir. bi de 76 yaşındaysa kesin ölür. ölmemişse bil ki komplo momplo yoktur.

Beni herkes sevdi bir sen sevmedin – Doğulu Bros

2008-11-01T06:31:00.000-07:00

İbre 130u gösterirken ozan gözünü yolda ayırmıyordu. 130 o araba için henüz başlangıçtı fakat ozan dikkatli bir çocuktu ve muhabbet koyu olduğundan, hız yapmak istemiyordu. Ya kenan dedim, isyan bu haykırış, kandırdım, aşk oyunu, kurşun adres sormaz ki falan ne güzel şarkılardı; hani sımsıkı sıkı sıkıya bile katlanabildik o kadar güzel şarkılardı saydıklarım, fakat sonra ne olduysa cıvıttın sen ya dedim. Ya ariscim dedi, ben o sıralar böyle tıknaz, uzun saçlı bir yiğittim ya dedi, popstar mopstardım ama abazalıktan yastıkla uyuyordum vallahi billahi dedi. Sonra tuğçe geldi, ben güzelden anlarım diye şarkı yapıp benimle çıkarsan sana veririm deyince de hemen kabul etmek zorunda kaldım vallahi çok fenaydım ya anla beni lütfen dedi. Ozan ki sksen yoldan gözlerini ayırmaz, pis pis sırıttı bize doğru. Hep bu ozan puşdu götürüyordu abi manitaları ya dedi ve ilk gözyaşı damlası da yolda yılan gibi süzülen porşun deri koltuğuna damlamış oldu. Kenanım dedim, anlıyorum seni boşver üzülme dedim, tuğçe nasıldı bari yatakta, ağlattı mı bari seni dedim. Böyle sanki az önce gözyaşlarına boğulan hüzünlü çocuk o değilmiş gibi, abi çıkarmadan üç diyeyim sen anla ya dedi. Oha lan msni var mı dedim. Kenan beni çok sever, var lan tabi, benim manitam senin manitan dedi, tam telefondan msne girip tuğçenin mailini verecekti ki bu yamuk paparazziler bizi sıkıştırdı, güzelim porşla ağacın birine daldık. Hastane mastane yalan oldu tabi msn. Tuğçe de zaten yunanistana kaçtı. Paparazzilere gıcığım.

Holy Bubble - Fokus

2008-11-01T06:29:00.000-07:00

Ev halısının üzerindeki çizgileri yol olarak düşünüp, oyuncak arabalarımı parkederken de, halının üzerindeki geniş yuvarlaklara iskambilden çok katlı evler yaparken de hep aynı hissiyata sahiptim. Dikkat. Odaklanmak her şeyden önemliydi ve sevgili okur; dikkatten kahkaha veya ağlamaya vaktim kalmazdı. Ta ki mutfağa giden bir annenin rüzgarıyla çok katlı evlerim yıkılana, küçük ayak darbesiyle park halindeki araçlarım dağılana dek. Ben hiç kahkaha atamadım okur.

Ayofdıtaygır - Metal kaplar pariteyi belirler

2008-11-01T05:35:00.000-07:00

Sirkeci, mahmutpaşa, eminönü çevresindeki atölyemsi işletmelerde işlerin yolunda gidip gitmediğini öğrenmek için gizli bir formülüm vardır. Öğle yemeği saati biter bitmez giyerim sivil kıyafetlerimi, elimde de içinde değersiz çaputlar olan bir poşet, dalarım önüme gelen ilk handan içeri. Selamın aleyküm beyler, bir adres soracaktım da... Şayet girdiğim dükkanda, boş bir taburenin üzerinde veya kapının önünde; bulgurları bitirilmemiş bir adana veya kurumuş yoğurt-sosla sıvalı metal kebapçı tabaklarının, evvelsi günün gazete kağıtlarıyla kamufle edilmeye çalışıldığını görürsem; derim ki bu dükkanda işler tıkırında. Bu dükkanda tost veya evden getirilen önceki akşam yediğin yemekler değil, kebap yeniyor. Bu dükkanda insanlar kibritten kürdan yapmıyor, kürdana para veriyor. Gazete kağıtlarının yaşadığı dram bana o dükkanın mali tablosunu fısıldar. Ben her ayın tam ortasında bu tefftişlerimi gerçekleştirir, kim para kazanıyor kim kazanırmış gibi yapıyor gözlemlerim. Buna göz derler ve piyasa benden sorulur ağalar.

Holy Bubble - Balık

2008-10-31T14:51:00.000-07:00

7 yaşında falandım. Bir şeylere and içmek için küçük bir yaştı. Fakat ben ‘hayatım boyunca suratına tekme atabilmeyi hayal ettiğim’ büyümüş de küçülmüş çocuklardandım. Çoğu insan, bir zaman makinesi olsa, geleceğe gider, loto sonuçlarını öğrenip geri gelir diye tahmin ediyorum. Bense çocukluğuma dönüp kendimi tekmelemek, ağzımı burnumu kırmak istiyorum. Hatta bunu arzuluyorum. Bu isteğimi ilk farkettiğim an, tüh lan 2 dakika önce farketseydim keşke ne kadar dayaklık olduğumu demiştim. Bu bir paradokstu elbette ama dünyadaki tüm balık krakerleri yemeye and içmeme engel değildi. İlk birkaç yıl, özünde hiç de öyle bir insan olmamama karşın inanılmaz disiplinli bir biçimde tükettim bu balık krakerleri. Hatta 9-12 yaş arası beni şişman hatırlayanlar, bunun balık krakerden kaynaklandığını bilmezler. Onlara hep, “bir arkadaşımla büyümek için yarışıyorduk, o esnada şişmanlamışım, arkadaşımsa şimdi kocaman adam oldu” dedim. Yine de her şeye rağmen –ki buradaki her şey, şişman bir ‘ergenliğe giriş’ döneminin insan psikolojisindeki etkilerini kapsar, balık krakere olan hayranlığım azalmadı. Evet balık krakere olan hayranlığımda zerre değişiklik yoktu ama kadınlar, fit olmak, sağlıklı beden gibi silsilelere olan hayranlığımın artması, içtiğim andı ‘başımın üzerinde ekmek bölerek’ geçersiz saymaya itti. Tabi bu kararımın ardından, balık krakerler rahat bir nefes aldı. Ürediler, dünyaya açıldılar. Bugünse, pişkin pişkin masama geldiler. Hem de onlarcası. Yalnız bu kez savaşı ben kazandım Adrian. Hepsini ben yedim. Yedim onları.

adriaaann basardiiikk adriaaann… basardiiikkkk…

amaaan at kendini

2008-10-31T10:25:00.000-07:00

evet. blogspot kapandı. lanet okunmuş gibi şifremi unuttum bi de. o sırada youtube da hala kapalıydı. tv her bi şeyi sansürlüyor, birileri de bizsizlikten ölüp ölüp diriliyodu. bazılarıysa sadece ölüyordu. sonra bu sıralarda istanbulda garip birşey oldu. her tarafı ışıklar, müzikler, ellerinde bayraklarıyla insanlar ve onların gülümseyen yüzleri kapladı. bi göt oldum. uzun zamandır hiç bu kadar canayakın ve neşeli bir insan sürüsüyle karşılaşmamıştım istanbulda. hani bazen birileriyle gözgöze gelirsiniz siz tam tebessüm edicekken o öküz öküz, manasızca yüzünüze bakar..ya da düşman görmüşçesine kafasını çevirir falan. ne bi mimik ne bi sempati... öyle insanlar yoktu o gün. ama ben neden bu kadar mutlululardı anlayamadım. heralde iyi bi haber almışlardı.

2008-10-31T09:55:00.000-07:00

naber

2008-10-31T02:15:00.000-07:00

sabah ecegökalp aradı. blog'a bişey koy dedi. bende koydum blog'a bişey. aris değilimki devlete kafa tutayım, sanatçı biriyim ben ürkek biriyim. devleti karşıma alamam ben, yapamam... anca tramvayda filan adamlar çizerim onları blog'a koyarım. imla kurallarınada dikkat etmem, yanlış (yalnış) yazarım. bazende işte... ne biliyim... hoşgeldin zıbamkom. hadi bakalım.

Merhaba.

2008-10-30T15:32:00.000-07:00

Dijitürk görüntülerinin bloglarda yayınlanması sebebiyle diyarbakır muhakeme insanlarının tüm blogları kapamayı uygun görmesiyle başlayan bir haftanın sonuna gelirken tüm bu götlükleri, bu adamların cinsel hayatlarının feciliğine bağlamaktan başka çarem kalmıyor. Yatakta devleşemeyen bu kelli felli adamların, her kaç taneyse dijitürk görüntüsü yayınlayan blogları tespit edip, sahiplerini cezalandırmak yerine; blogdan legal biçimde para kazanan, blogda duygusal hezeyanlarıyla yüzleşen, blogda yaratıcı olduğuna inandığı işleri üreten, blogda kendini güncellemeye çalışan tüm insanları cezalandırmayı uygun görmesi, bu masum insanların sağlıklı cinsel hayatlarını kıskandıklarını doğrular nitelikte. Ben de bu meseleyi bir vatandaşlık görevi olarak görüp; en azından kendileriyle başbaşayken sağlıklı bir cinsel hayat yaşayabilmeleri için bir adet göt hediye ediyorum kendilerine. Bu şirin götle akraba çıkma ihtimalleri yüksek olsa da, bunlar zaten halaoğullarıyla evlenmekte sakınca görmeyen insan azmanları olduğundan hediyemin havada kalacağını pek sanmıyorum. Herkese merhaba.

celıs

2008-10-18T23:21:00.001-07:00

Holy Bubble - Cenkciğim

2008-10-14T15:03:00.000-07:00

Başkalarının sorunları için ağlayan insanları hiç anlayamadım. Bir köy yandı, bir genç intihar etti veya göçmenlerin teknesi Ege’de battı diye perişan olan insanlar… ‘İnsanlık, duyarlı olmak, hissetmek’ bu gibi durumlarda üzülebilmekse; üzgünüm, ben insan değilim. En son başkasına üzüldüğümde henüz 10 yaşıma varmamıştım, Cenk Koray’ın oğlu bir gece sevgili Cenk Koray ile tartışmış, sinir anında da odanın kapısının penceresine kafa atmıştı. Cam kırılmış ve çocuk, şah damarı parçalanıp, kan kaybından ölmüştü. Bu beni derinden sarsmıştı. Fakat bunun Cenk Koray’a veya oğluna üzülmemle alakası yoktu. Haberi okuduğumda, gözümde canlanan camlı kapı, evimin koridorundaki kapıyla aynıydı. O kapıya da, Cenk Koray’ın suratına da uzun süre bakamadım. Cenk Koray da zaten buna fazla dayanamayıp televizyon hayatını sonlandırdı. Bense kapıyı söküp, bodruma kilitledim. O gün bugündür suratına bakamadığım her şeyi ve herkesi bodruma kilitler kurtulurum.

içimsıkıldı

2008-10-04T09:43:00.000-07:00

anlamlı olması
gerekmez bence. 20:22

AYI

2008-10-02T17:05:00.000-07:00

Çok ayı gördüm hayatımda
Yüzleri kızarmazdı hiç
Elimden topladığım pamukları aldılar
Sırf kulaklarını tıkamak için

Hep 5 10 kuruş geçti elime
Ama 5le 100 aynı kokmuyordu
Tıpkı alimlerin dediği gibi
küçük paralar elden ele dolaşıyordu

her yerden çıktılar karşıma
bazı ayılar içimizden biriydi
ne zaman baska biri katılsa aramıza
onlar birden en iyiydi
hem söylenenin de aksine kışın uyumazlardı
da yutturuldu feci

çok ayı gördüm hayatımda
özveriden hiç anlamazlardı
ama en büyük ayı bendim
söylemedim bunların hiçbirini

german

2008-09-26T06:02:00.000-07:00

15 yıldır almanyadayım. tek kelime almanca bilmem.

Ben

2008-09-25T11:15:00.000-07:00

Dünyanın en büyük kutusunu bulan benimdir ey ahali
dedim
senin olsun dediler
biz istemeyiz..
Hemen kuytuda girdim kutuya
Dokusuna aşinalığım sarmaşık oldu
sonra
hiç göremediğim bi canlı nefesi oldum
keşfe çıkmış ama yol aramış…
Her başımı uzattığımda kutu
geri döndüğümde kuytu oldum
sonra yaz oldu
sonra kış

Eskişey

2008-09-19T07:40:00.000-07:00

Ben küçükken çok az dışarda oynardım.
Benimde kendime göre haklı sebeplerim vardı.
Tahsin diye bi çocuk vardı. Olur olmaz yerde işerdi.
Pipisini herkese göstermek pahasına hemde.
Utanmak, çekinmek nedir bilmezdi tahsin.
Genelde toprağa işerdi tahsin.
Önce toprağı oyardı ortasından, sonra o oyuğa işerdi.
Bunun adına ise ''çimenta'' yapmak derdi.
Ben hiç çimenta yapmadım çünkü pipimi gösteremezdim kimselere.
O benim pipimdi ve kimse görmemeliydi pipimi.
Bu yüzden Tahsin ve arkadaşları tarafından hep dışladım. Hep hor görüldüm. Sevilmedim

Geçen tahsini gördüm. Arkadaşlarıyla birlikte bizim eski evin sokağındaki yıkık duvarın önünde bekliyor, geçen kızlara laf atıyorlardı. Arkadaşlarından müsade isteyip konuşmak istediğimi belirttim.
Sonra
- Çimenta yapalımmı Tahsin?
diye sordum.
Kabul etmedi. Israr ettim. Kabul etti. Utanmazlığın coşkusu ve kendine güven duygusuyla birlikte neşeyle şarkılar söyleyerek çimenta yaptık Tahsinle birlikte.
bana dönüp;
- Artık çimenta yaptığına göre sende bizden birisin. Kemal ile İdris pilarda solonuna gittiler. Sende gelsene bizle dedi. Kıramadım sonra pilardo oynadık. Tahsin, İdris ve Kemal karşısında çok büyük farkla kaybettim. O günden sonra Tahsini ve arkadaşlarını bi daha bi daha görmedim görmekte istemedim.

haydi şimdi bütün eller havaya

2008-09-18T12:49:00.000-07:00

İki elin birleştiğine şahit olmayalı çok oldu sanki. Yanyana duradurduklarına rastlamış olabilirim beynimin jöle olduğu günlerden birinde. Unutmuş olabilirim sonra. Önem vermemişte olabilirim tabii. Hem zaten iki elin yanyana durması değil ki mühim olan. Faydası var mı bunun bana? Ses çıkardılar mı? Bi yeri işaret ediyolar mı? Hiç yoktan en üstte kimin eli olduğunu söylediler mi? Nhayır. Zaten ellerin dili yok.

Beni herkes sevdi bir sen sevmedin - Bale

2008-09-16T03:54:00.000-07:00

Sene 2005, kadıköy tek büfede, sevgili dostum christian bale’le oturmuş hamburgerlerimizi yiyoduk, ya dedim krisçın, tamam hastası olduk filmin falan da birden 25 kilo verince bünyen zarar görmedi mi ya dedim. Bu bi duraksadı, limonatasından bir yudum aldıktan sonra, “sorma arisim” dedi, makinistin çekimlerinden sonra kaybettiğim kiloları almak için günde 4 tabak mantı yemek zorunda kaldım 6 ay boyunca, şimdi de kalbim yağlanmış hamur işinden dolayı, ritim bozukluğu başlamış ya dedi. Ulan krisçın dedim, değer miydi lan dedim, sağlığından önemli miydi ya dedim. Haklısın dedi bu, boynunu eğdi önüne. Bir üzüldüm, bir pişman oldum bu konuyu açtığıma, dedim sen üzülme ya, sabahları belediyenin egzersiz parkına gideriz, hem zeliha teyzeler, cevat amcalar falan hepsi orda, apartmana servise çıkmadan önce orda sabah antrenmanı yapıyorlar, domuz gibi kalpleri var allahsızların, sıkılmayız da onlarla, kafa çocuklar hepsi dedim. Bir sevindi bu kris, çok kral arkadaşsın sen ya aris, bir sigaran var mı dedi. Var ama paketteki son dal dedim, yok almam o zaman dedi. Racon da bilir ha bu krisçın. Delikanlıdır bale. Sevgili dostum bale.

Holy Bubble - Vahşi Doğa

2008-09-16T00:12:00.000-07:00

Bazı hayvanlar kafes, ev, ahır gibi ortamlarda yaşamayı kabullenip evcilleşmiş, dizginlenmiş sayılırlar. Bazılarıysa doğalarından uzaklaşamaz, her fırsat bulduklarında doğaya kaçarlar. ve o kaçışlarda, öyle huzurlu, öyle neşeli, öyle kendileri olurlar ki, izlemeye doyamazsınız. Fazla yaklaşırsanız saldırabilirler ama. Dikkatli olmak lazım. Uzaktan sevdim yarimi isimli şarkı da onlar için yazılmış, bestelenmiş ve okunmuştur.

Ayofdıtaygır - otorite

2008-09-15T00:21:00.000-07:00

Ne zaman bıyıkları “sıradan bir ergenle yarışan” bir genç kız görsem bıyıklarına bakıp gülümser, selam veririm. Bıyıklarını otoriter bulurum ve onlara saygıda kusur etmem. Bıyıklar kendini camdan aşağı at deseler, atarım yani. O derece.

Holy Bubble - Tacide

2008-09-15T00:08:00.000-07:00

Metro

karanlık tünelde ilerlerken,

vagon camlarındaki yansımalardan,

pantolonumdaki

beyaz lekeye takıldı gözüm.

Ajanstaki ilk yemeğimde,

yoğurt dolu kap ile

küçük bir temas gerçekleşmişti aralarında.

Sperm ve diş macunu lekelerinin

en çıkmayan lekeler listesinde

üst sıralarda olduğunu bilirdim de,

yoğurttan bihaberdim.

sankiymişimde gibiymiş gibi mi?hı?

2008-09-14T16:01:00.000-07:00

Otobüsler ve dolmuşlar. Belki de dolmamışlardır ikisi de.
Sevilmeyi saygı görmeyi beklerlerken. Adamlar kadınlar hatta çocuklar bile bindi içlerine.
Bir keresinde otobüste kusan bi çocuk görmüştüm. Ağlamıştı kustuktan sonra. Yanımda Yağız adında hiç sevmediğim bir çocuk vardı.
Gülüşmüştük. Ben ise küçükken ağlamazdım çok.
Bi keresinde kafama ayakkabı düşmüştü. Annem düşürmüştü.
Ayakkabının tahta bir topuğu vardı. Topuğun keskin kenarı kafama gelmişti, ağlamıştım o zaman. Çünkü canım yanmıştı.
Annemde dövmüştü ağladım diye. Küçükken işler karışıktı. Anlamıyordum. haala da anlamıyorum ben.

Geçen de dışarı çıktım. İçki içildi. Alkollü. Gene anlamadım bişey ben. İnsanlar vardı etrafımda. Kıyafetli, saçlı filan. Gözleri var hepsinin bakıyolar filan. Etrafımda dolaşıyorlar. Hepsi de insan ama. Düşünüyorlar filan yani onlar da. Değişik t-shirtleri var. Benimkisi düz renk. Baskısı yok. Nası bulmuşlar. Yırtarım hepsini de. Gelmesinler bana.
Neyse sonra bira bile içtik hatta. Kızlar vardı. Gittiler. Ben de gittim. Arkadaşlarım vardı. Onların yanına gittim.
Fotoğraf çektiler. Ben de çıktım fotoğraflarda. Fotoğraf makinesini istedim. İçinde benim olduğum fotoğraflara baktım. Beğenmediğim iki fotoğrafımı silip makineyi iade ettim geri. Anlamadı salaklar. İşte yine üstün olmuştum kendimce hinlik yapmıştım. Ama maldım. Kendi mallığının farkına varmak çok acayip şey. Hayat daha da zor oluyo böyle olunca.Kendi kusurunun farkına varmak. Acı çekiyosun. Üzücü bir durum; sonra eve gitmeliyim dedim.
Bok gibiydi çoğu şey öyle hissediyordum. Gün boyu gelişen olaylar kötü olaylar değildi baktığın zaman. Ama hepsi birlikte kötü hissettirmişlerdi. Of bilmiyorum işte.
Otobüse bindim. Gidip kapı ağzında durdum. Otobüsten inmek isteyenler beni geçmek zorunda kaldılar. Zorluk çıkarıyordum, hatta bi kadın omzuma bile dokundu geçmek için. kısa süreli bi sessizlikten sonra kadının elini tutan adamı fark ettim. Adamın beni dövmesinden korktum. Medeni insan taklidi yapıp kadının ve kadını korumak ve rahatsız edenleri, sıkıntı yaratacak her türlü sorunu döverek bertaraf edebilecek o adamın yanımdan bana sürte sürte geçerek otobüsten inmelerine izin verdim. İndiler. Ben de İki durak sonra indim.
İki katlı otobüs geldi bitane. Madem gelmiş binelim dedim içimden. Komikşey gibi söyledim. Gülmedim ama. Gene maldım.
Otobüse bindim. Alt katta durdum. Koltuklar dolmuştu içerde bi adam bana bakıyordu. Rahatsız oldum. Sessizce osurdum. Intikamımı almıştım.
Sonra uzun saçlı siyah tişörtlü bi adam vardı. Sonra herkes gibi o da indi otobüsten. Oda adamdı resmen. Gözlü. Saçlı. Düşünen biri. Benim gibi ama ben değil.
Kafamı eğmek zorundaydım çünkü otobüsün tavanı alçaktı. Boynum ağırmaya başlamıştı ve daha yolu yarılamamıştık bile.
Keşke kısa boylu olsaydım dedim. Bağırarak. Benim bağırmamı fırsat bilerek bana baktı otobüsteki herkes. Ben de madem bana bakıyorlar ben de onlara bakayım dedim. Bi süre bakıştık. Bi tanesi yerinden kalktı beni kenara çekti çıkma teklif etti. kabul etmedim. Şu anda yeni bir ilişkiden çıktığımı hazır olmadığımı söyledim. anlayışla karşıladı yerine oturdu. Yolculuk devam ediyordu.
Bir anda üst kata çıkmak istedim. Normalde yapmam. Olduğum yerde dururum. Bana bazen küçük şeyler bile çok zor gelebiliyor. Acaba bu davranışım insanları rahatsız edermi. Rahatsız olan biri beni dövermi diye sorular sordum kendi kendime. Ama bu defa üstesinden geldim ve otobüsteki insanları yararak üst kata çıktım. Şanslıydım. Son boş koltuğa oturdum. Yanımda adam vardı. Çekinmeden durdum yanında. Sanki bişey yokmuş gibi yaptım. Ama vardı yanına oturmuştum onun. İkimiz de normal davrandık. Tek kelime konuşmadık. Hoşçakal bile demeden kalktım yerimden, ben otobüsten indim.
Daha sonra bi baktım minibüse binmişim. Kaptan beşyol ne kadar diye soruyorum. Şöför 1.250 diyor. Sonra minibüs hareket etti ben dururur muyum ben de hareket ettim minibüsle birlikte. Tüm günü ve başıma gelenleri düşündüm . Sonra canım sıkıldı. Eski şeyleri düşündüm. Hüzünlendim.

düğün var

2008-09-11T13:24:00.000-07:00

bi
şey

Holy Bubble - Ararat

2008-09-10T04:01:00.000-07:00

Zamanın birinde Ararat isminde upuzun boylu bir dostum vardı. Kendisi suratına kolayca bakamayacağımız kadar beyaz dişlere sahipti. Hatta çoğu zaman, onunla aynı boyda olmadığımız için şükrederdim. En azından, gözlerim dişlerine denk gelseydi, sadece miyopla kurtulamazdım. Ha o zaman belki de lensler ve onların ızdırapları ile hayatım daha da zorlaşmamış olurdu ama Ararat her şeye rağmen mütevaziliğini korurdu. İyi bir işe girse de, çok para kazansa da, çok seksi bir kadınla sevişse de mütevaziliği elden bırakmazdı. Hamdolsun der konuyu kapatırdı. Misal hayatta birine verdiğim değeri ölçmek için 2 kriterim vardır. Birine borç vermek ve öldüğünde ağlamak. Ararat öldüğünde kesin ağlarım ya. Borç istediğinde de ağlarım ama gene de veririm ne kadar istiyorsa. Yani çok isterse geri veremeyebilir, az isterse de önemsemez ama ortalama bir rakam isterse gözümü kırpmadan veririm. Yaşlara rağmen kırpmam gözlerimi, kasarım. Ararat böyle bembeyaz, tertemiz bir adamdır benim için.

Kimimiz Mağdur

2008-09-09T01:24:00.000-07:00

Holy Bubble - Karınca

2008-09-08T02:25:00.000-07:00

Karınca incitmek isteyen, yanlışlıkla ezen, ekmeğin üzerindeki karıncayı üflemek suretiyle uzaklaştıran, hele hele yuvasını bozan adam karşısında beni bulur. Bu bir çocuk da olabilir, bir boksör de, vamp bir kadın da. Babam gelse tanımam. Ev arkadaşım –ki geçenlerde sinek öldürdüm diye tartışmıştık, hayvansevermiş bu, mutfaktaki 3 günlük yağlı tencereyi haklı olarak istila eden karıncalara savaş açtı. Lavaboda, tencereye su dökerek onlardan kurtulma çabasını sezdiğim saniye, normalde 2B desen kalemimi açmak için kullandığım maket bıçağımı –ki halk arasında falçata da denir, boğazına saplayıp içerde kırmam bir oldu. Zaten uç kısımları körelmişti, kırmak gerekiyordu birkaç diş. Tabi ev arkadaşım, boğazına falçata saplanınca elindeki tencereyi bırakmak zorunda kaldı. İsteyerek mi yaptı bilmiyorum. Aldım ben de tencereyi, konuştum sevgili karıncalarla, dedim ki sevgili karınca dostlarım, burası benim mahallim, lütfen terkediniz, bu dünya size göre değil. Pencereye bıraktım tencereyi. Sabaha tek bir karınca kalmamıştı.

Atom karıncayla da oturup satranç oynamışlığımız vardı hani.

Holy Bubble - Heroes

2008-09-04T03:33:00.000-07:00

O çocuğun okula senelerce bastonla gelmesi hiçbir zaman umrumuzda olmamıştı. Hatta farketmemiştik bile. Şu doğarken kemikleri kırılan, erişkin bir birey olana kadar da kırılmaya devam edenlerdendi o. Hatta diğerleri ona Cam Çocuk derdi. Cam çocuğa herkes çok üzülürdü. Yani en azından kalbi olan herkes. Bizim içinse camdan çok daha önemli bir özelliği vardı o çocuğun. Hatta belki de cam çocuk olmasının sebebiydi bilemiyorum. 14 yaşında gördüğüm en büyük göt, cam çocuğa aitti. Cam çocuk, aslında Bay Göt’tü. Kemikleri, “lütfen bu kadar ağırlığı taşıyamam” diyor ve her yemekten sonra bir çıt kırılıyordu. Bana kalırsa, cam çocuktan daha iyi bir isimdi Bay Göt. Çünkü göt de olsa o bir Bay’dı ve bana göre Cam Çocuk sanılıp, Bay Göt olmak süper bir şeydi. Tıpkı bir gizli kahraman gibi. Gizli bir Göt gibi. Kocaman. Mağrur.

Deyişik

2008-09-03T07:12:00.000-07:00

Bazen işler karışıyor.

2008-09-02T06:19:00.000-07:00

Belki de Küçüklerimi Sever Gibi Yapmayıp Gerçekten Sevmeliyim. Öyle Değil mi Yenge?

cinsel şeyler

2008-09-02T05:23:00.000-07:00

Belki de dayıdır. Dayı iyidir. Sakallıdır. Köyden gelir arada bir. Bizim evde kalır. Peynir getirir. Sonra gider. Benim için dayı budur.